W gnieździe uplecionym z rzeczy  przypadkowych
zamieszkał młody człowiek i karmi chorobę wielkim głosem.

Szerszeń krąży nad gniazdem, niech go strzegą gładkie
elipsy myśli, niech nie zderzają się z sobą
orbity na głową. W aureoli z bzyczących owadów,
natrętnych myśli, układa każde słowo na nowo.

Nikomu nie udało się tam wejść, mimo, że był wpuszczony.
Logika gnie się w kolanach z gumy, odbija się od ściany.
Zanim zapukasz- porzuć miliony lat, którymi masz
wybrukowane w głowie, te  pasujące kostki DNA
złożone w funkcjonalny wzorek.

A gdy zapętlą się wątki ( a tak się stanie) i porwą się nitki w głowie,
coś za włosy pociągnie go do krzyku, przesunie głosem
po podłodze. Zapadną się obrysy,  spłyną smugi po ścianie,
a gniew człowieka obróci się przeciw tobie.

Będziesz musiał odejść z garścią domysłów
gubiąc je na schodach, nieprzydatne, skulone w sobie.