Pola

Pola mieszka za szafą. Pochodząc pukamy.
Hej, Pola gdzie się skryłaś? - odpowiada Pola
i szuka siebie wokół, przygląda się ścianom.

Trzeba przejść przez dwie bramy. Pierwsza ma dwa skrzydła.
Anioł rozkłada ramiona skrzypiąc zawiasami.
Potem suchy korytarz. Ciemno. Długa droga.
Drewniana podłoga skrzypi i chwieją się ściany.

Druga brama jest pusta, ma otwarte oczy.
Oczy zarosły drewnem i patrzą do tyłu.
Nie ma przejścia. To wszystko jest zamknięte w sobie.
Nie ma klamek i znaków. I żadnej szczeliny.

Jedynie w słojach drzewa czas zostawił ślady:
blizny po dorastaniu, obręcze na szyi.
Miazga narosła powoli a ściany zgęstniały
W miąższu drzewa jak syrop przeciągną się soki,
ugrzęźniemy w domysłach - gdzie skryła się Pola?

Pola mieszka za szafą.
I w koronie drzewa.