Powietrze wisi jak szmata, a tępy nóż przeciął ciszę.
Świat rozpołowił się w głowie, a strużka myśli wycieka
tam gdzie brudna jest ziemia, gdzie mętne niebo wypływa,
gdzie stoją rzeki i łąki, gdzie czas kiwa się na boki.

Mieszka tam Melancholia - bogini od zniechęcenia.
W pradolinie po płaczu, w rozległej dolinie smutku,
czas jej mija do tylu, rozwija szare bandaże,
aż odsłoni się rana. Ból już dawno nie parzy.

Poniżona przez bogów, żeby trwała bez celu
uparcie stoi w miejscu. Wrasta w siebie jak drzewo,
aż zdrewnieje do końca. Nigdy nie pyta dlaczego.

Dlaczego? Są takie miejsca wymarłe, gdzie pytań
nikt nie stawia. Są takie miejsca jak sama
odpowiedź do pytania, którego nikt nie zadał.